วัตถุประสงค์ของการวิจัย

1. ศึกษาปริมาณปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนรวมในน้ำทะเล ตะกอนดิน และ สัตว์เศรษฐกิจบริเวณเกาะสีชัง-ศรีราชา และการแพร่กระจาย ที่สัมพันธ์กับแหล่งกำเนิด
2. ศึกษาปริมาณอินทรีย์สารในน้ำทะเลและตะกอนดิน การแพร่กระจายและสถานภาพปัจจุบัน
3. ศึกษาความเป็นพิษของปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนต่อสัตว์ทะเลบางชนิด
4. ศึกษาผลของดีบุกอินทรีย์ต่อการเกิด imposex ของหอยฝาเดียวชนิดต่างๆ

ผลการศึกษา

:  ผลการศึกษาการปนเปื้อนของปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนรวมในน้ำทะเล ตะกอนดิน และหอยแมลงภู่ Perna viridis บริเวณเกาะสีชัง-ศรีราชา จังหวัดชลบุรีในช่วงเดือนตุลาคม 2551- พฤษภาคม 2552 ด้วยเทคนิค Fluorescence Spectroscopy พบว่าปิโตรเลียไฮโดรคาร์บอนในน้ำทะเลชายฝั่งมีค่าอยู่ในช่วง 0.05 – 12.55ไมโครกรัม/ลิตร(chrysene equivalent) โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.68±0.43,  0.89±1.26, 0.79±1.56 และ 1.44±2.50 ไมโครกรัม/ลิตรในเดือนตุลาคม 2551 ธันวาคม 2551 มีนาคม 2552 และพฤษภาคม 2552 ตามลำดับ ค่าสูงมากสองค่าพบที่ท่าเรือสวนสาธารณะศรีราชา (9.05 ไมโครกรัม/ลิตรในเดือนมีนาคม2552) และที่ท่าเรืออ่าวอุดม (12.55 ไมโครกรัม/ลิตรในเดือนพฤษภาคม 2552) ซึ่งเป็นค่าที่สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพน้ำทะเลชายฝั่งเพื่อการอุตสาหกรรม ท่าเรือและชุมชน (5ไมโครกรัม/ลิตร) สำหรับปริมาณปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนที่สะสมในตะกอนดินมีค่าอยู่ในช่วง 1.1 – 153.4 ไมโครกรัมต่อกรัม(น้ำหนักแห้ง) โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 32.4±35.5 และ 27.0±23.4 ไมโครกรัมต่อกรัมในเดือนธันวาคม 2551 และ มีนาคม 2552 ตามลำดับ ค่าเฉลี่ยของปริมาณสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนในตะกอนผิวหน้าบริเวณชายฝั่งทะเล (41.1ไมโครกรัมต่อกรัม) มีค่าสูงกว่าค่าเฉลี่ยของปริมาณสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนในตะกอนบริเวณตอนกลางร่องน้ำของพื้นที่ระหว่างศรีราชา-เกาะสีชัง (23.2 ไมโครกรัมต่อกรัม) การสะสมของปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนในหอยแมลงภู่พบว่าหอยแมลงภู่จากแหล่งเลี้ยงหอยศรีราชามีปริมาณการสะสมสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนโดยเฉลี่ย 43.7±55.5 ไมโครกรัมต่อกรัม(น้ำหนักเปียก) ซึ่งสูงกว่าปริมาณปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนในหอยแมลงภู่จากเกาะสีชังซึ่งมีค่าเฉลี่ย 23.1±17.2 ไมโครกรัมต่อกรัม ค่า Bioconcentration Factor (BCF) ของหอยแมลงภู่ที่ศรีราชาอยู่ในช่วง 1.73×10⁴ – 3.46×10⁵ (เฉลี่ย 3.07×10⁴) สูงกว่า BCF ของหอยแมลงภู่ที่เกาะสีชังซึ่งอยู่ในช่วง 1.21×10⁴ – 2.97×10⁵(เฉลี่ย 2.77×10⁴) เล็กน้อย

ผลการศึกษาความเป็นพิษเฉียบพลันของน้ำมันดีเซล(ส่วนที่ละลายน้ำ)ต่อลูกปลากะพงขาวและลูกกุ้งกุลาดำ พบว่าเมื่อระดับความเข้มข้นของน้ำมันสูงขึ้นอัตราการตายสะสมของลูกปลากะพงขาวและลูกกุ้งกุลาดำจะมีมากขึ้นเช่นเดียวกันในทุกชุดการทดลอง น้ำมันดีเซลที่ทำให้ลูกปลากะพงขาวตายร้อยละ 50 (LC₅₀) ที่เวลา 24, 48, 72 และ 96ชั่วโมง มีค่าเท่ากับ 230.9, 199.1, 168.1 และ 147.4 มิลลิกรัมต่อลิตรตามลำดับ สำหรับกรณีของลูกกุ้งกุลาดำพบว่า LC₅₀ มีค่า 14.0, 10.4, 9.4 และ 8.7 มิลลิกรัมต่อลิตรที่ระยะเวลา 24, 48, 72 และ 96 ชั่วโมงตามลำดับ ในกรณีของสารประกอบดีบุกอินทรีย์ในรูป bis(tri-n-butyltin)oxide (TBTO)พบค่า LC₅₀ ที่ระยะเวลา 24, 48, 72 และ 96 ชั่วโมงสำหรับลูกปลากะพงขาวมีค่าเท่ากับ 13.3, 9.1, 8.5 และ 8.4 ไมโครกรัมต่อลิตร ส่วนลูกกุ้งกุลาดำพบค่า LC₅₀ เท่ากับ  2.52,  1.37, 1.33 และ 1.32 ไมโครกรัมต่อลิตรตามลำดับ  ค่า LC₅₀ จากการศึกษาสูงกว่าค่าความเข้มข้นของสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนและสารTBTในน้ำทะเลที่ตรวจพบในพื้นที่การศึกษาเป็นพันเท่า  จึงไม่เห็นการตายของสัตว์ทะเลวัยอ่อนเนื่องจากพิษเฉียบพลันของมลสารทั้งสองชนิดใบริเวณศึกษา  แต่ผลกระทบจากความเป็นพิษเรื้อรังของน้ำมันและTBT ในพื้นที่ศึกษายังเป็นปัญหาที่ควรได้รับความสนใจศึกษาต่อไป

การทดสอบผลของผงแป้งมันสำปะหลังที่ละลายในน้ำทะเลต่อการเจริญของแพลงก์ตอนพืชจากบริเวณพื้นที่ศึกษา พบว่ากลุ่มไดอะตอมสกุล Chaetoceros spp. สามารถเพิ่มจำนวนได้ดีที่สุดในช่วงความเข้มข้นของสารละลายมันสำปะหลังในช่วง 2-8 มิลลิกรัมต่อลิตร โดยพบการเพิ่มจำนวนของ Chaetoceros spp.ในชุดความเข้มข้น 4 มิลลิกรัมต่อลิตร มีความหนาแน่นสูงกว่าในชุดควบคุมเกือบเท่าตัวภายในระยะเวลา 2 วัน แสดงให้เห็นถึงผลกระทบของการขนถ่ายแป้งมันสำปะหลังต่อประชากรแพลงก์ตอนพืชในระบบนิเวศทางทะเล และอาจส่งผลกระทบต่อไปถึงทรัพยากรประมงในบริเวณหมู่เกาะสีชังได้ ควรต้องมีการศึกษาถึงผลกระทบดังกล่าวในระยะต่อไป

การศึกษาการเกิด imposex ในหอยสังข์จุกพราหม์ Cymbiola nobilis จากชายฝั่งบริเวณรอบๆเกาะสีชัง พบหอยสังข์จุกพราหม์ประมาณ 97 เปอร์เซ็นต์ เป็นเพศผู้  มีสัดส่วนของหอยเพศเมียต่ำมาก และพบหอยเพศเมียมีอวัยวะเพศผู้เทียม  แสดงให้เห็นถึงปัญหาของการปนเปื้อนของสารไตรบิวทิลทิน (TBT)ในบริเวณศึกษาที่ยังคงมีอยู่ ถึงแม้ว่าการพบอวัยวะเพศผู้เทียมในหอยสังข์จุกพราหม์ เพศเมียอาจไม่ใช่ผลที่เกิดเนื่องจากการกระตุ้นของ TBTโดยตรงเพียงอย่างเดียวก็ตาม  และควรมีการศึกษาเปรียบเทียบเพิ่มเติมถึงการเกิด imposex ในหอยชนิดอื่นๆระหว่างพื้นที่ที่มีการปนเปื้อนของสาร TBT มาก และบริเวณที่ไม่มีการปนเปื้อนหรือปนเปื้อนน้อยมากด้วย